projekt archiwalny/ archival project
Performans, który probowaliśmy zrealizować w d. Fabryce Norblina, gdy ta tajemniczo została sprzedana prywatnemu inwestorowi, a Muzea Techniki i Motoryzacji otrzymały nakaz przeprowadzki (więcej o aferze).
Norblin. Na skwerze przed rzędem bezokich „ogórków', po kostki w wodzie niczym Stalker, stoi artysta – Zygmunt Piotrowski i... płacze. Krzyczy na mnie, że piszę “płacze”, a zatem: łzy ciekną mu po twarzy, czasami usta wykrzywia niemy szloch.
Za nim na murach projekcja Żuka Piwkowskiego wykorzystująca motywy z gier komputerowych, makro zbliżenia smoków, wojowników, lwów. Obrazki z tych „nawalanek” odbijają się w rozlanej wodzie, pełgają po twarzy i łzach Piotrowskiego.
Jeśli pójść dalej Ulicą Poloneza, miniemy okna oklejone na krzyż taśmą z napisem „GROUNDWORK, praca u źródeł”. W hali Zakuwarki zainstalowaliśmy monitory telewizji przemysłowej ukazujące różne punkty fabryki, alejki, portiernię, widok głównego dziedzińca z Pałacem Kultury w tle – z jednej, a z poczwarnym molochem JW Construction z drugiej strony.
W hali Mechanicznej znów projekcje – padając na ściany przecinane rurkami kryjącymi kable elektryczne, po drodze tworzą kolorowe plamy na maszynach – pięknym zbiorze działających nadal frezarek, tokarek, młotów resorowych – prawdziwych pomników zwykłej ludzkiej pracy. Tu mignie rycerz, tam ktoś leci na gryfie, tu znów ostrzeliwuje wioskę skrytą pod palmami.
Na murach między Rządową a Niespełnionych Nadziei odbijające się wielokrotnie w szybach obrazy – ruskie ikony przedstawiające świętego Jerzego w walce ze smokiem. Z nieczynnej trakcji zwisa brzozowy kij z wyciętym nożem i wyzłoconym napisem NON DRACO SIT MIHI DUX.
Czasem przeleci i przysiądzie gdzieś gawron, zaszczeka pies, za murem przetoczy się tramwaj lub zaryczy karetka. Załoga Norblina tego wieczora to dwie osoby z kierownictwa Muzeum, jeden strażnik, czterech techników i my – troje artystów.
* * *
Po drugiej stronie muru stoi kilku napakowanych panów z ogolonymi głowami i nie wpuszcza widzów do środka, aby zapobiec społecznej szkodliwości tej wywrotowej akcji.
W pewnej chwili prywatną terenówką nadjeżdża dwóch mundurowych, legitymują Żuka. Ktoś zakleił obiektyw kamery przemysłowej w portierni, my ściągamy plaster, za chwilę wraca on na swoje miejsce.
Zbliża się północ, zbierają się widzowie, przedstawiciele dewelopera, którzy od dwóch dni spokojnie obserwowali, jak ustawiamy tu górę sprzętu, stanowczo odmawiają wpuszczenia kogokolwiek na teren fabryki. Twierdzą, że impreza, na przeprowadzenie której mieliśmy zgodę Muzeum Techniki podpisaną 24 kwietnia, jest nielegalna. Nasi operatorzy, którzy mieli filmować performance, włączają kamery i kierują je na zdeterminowanych ochroniarzy.
Niektórzy uczestnicy myślą, że to jakiś happening, po kilkunastu minutach mówią „no dobra, fajne było, ale teraz nas wpuśćcie”.
Ale to nie akcja artystyczna. My nie wiemy, co dzieje się na zewnątrz, ci z zewnątrz nie wiedzą, co dzieje się w środku.Żuk i ja sami łapiemy za kamery, też wskakuję po kostki w wodę przed Zygmuntem, żeby zrobić zbliżenie jego łez.
Robimy godzinny performance bez publiczności. Publiczność solidarnie stoi za murem.
Gdzieś od strony Jana Pawła majaczy za drzewami podświetlony bilbord z napisem KOMEDIA.
This was a performance we were trying to make at the former Norblin factory, when it was mysteriously sold by the city to a private investor and the Museum of Technology and Museum of Old Cars were told they have to move.
Former Norblin factory. On the square before a row of old buses, his feet in the water (looking like Stalker) stands artist - Zygmunt Piotrowski... crying. He is angry with me when I say he's crying, so lets say: tears are running down his face, and his mouth sometimes produces silent sobs.
Behind him on the wall a projection by Żuk Piwkowski - themes from computer game, close-ups of dragons, warriors, lions. The images are reflected in the water, appear on Piotrowski's face and on his tears.
If you go further along the Polonaise avenue, you pass the windows sealed with tape marked "Groundwork”. In one of the smaller halls we have installed television monitors showing different points of the factory, alleys, gate, courtyard with the main view of the Palace of Culture in the background – one one side, and the monstrous JW Construction building on the other.
In the Mechanical hall another projection – the images fall on the walls cut with tubes and electric cables and create colourful spots on the machines - a beautiful collection of still operating milling machines, lathes, mechanical hammers - genuine monuments of human labour. The images blink, here a knight, here some flying monster, here again a bombarded the village hidden beneath the palms.
On the walls between the Government and the Unmet Hopes streets repeatedly reflected in the windows – appear Russian icons depicting St. George fighting against the dragon. A birch stick is hanging from some unused cables with an inscription cut with a knife and gilded NON DRACO SIT MIHI DUX.
Sometimes a rook flies by, a dog growls, behind the wall rolls a tram or an ambulance roars. The whole crew of the old Norblin factory that evening are two persons from the management of the Museum, one guard, four technicians, and we - the three artists.
* * *
On the other side of the wall several muscular guys with shaven heads stop the viewers from entering and seeing this “subversive” action.
At one point, a private car arrives with two policemen, they ask Żuk questions. Someone sealed the camera lens in the reception, we take the tape off, but it returns in a few moments.
It is almost midnight, the audience gathers, the representatives of the developer, who for two days quietly watched us as we set up the equipment, refuse to let anyone into the factory. They argue that the event, for which we got the permission of the Museum of Technology signed on April 24, is illegal. Our camera operators, who were supposed to film the performance, and are also locked outside the gate, take the cameras out and point them at the determined bodyguards.
Some participants think this is a happening, after several minutes, saying "ok, this was cool, but now let us in”.
But it has nothing to do with art. We do not know what is happening on the outside, the people outside don't know what is going on inside.
Zuk and I grab cameras ourselves, I just into the water in front of Zygmunt to take a close-up of his tears.
We make a one-hour performance with no audience. The audience stands loyally behind the wall.
Somewhere from far away, on the John Paul II street, we can see a huge illuminated billboard behind the trees with the words COMEDY.
0 komentarze:
Prześlij komentarz